Devanga Caste History in Kannada, Devanga Community History in Kannada, Devanga Purana in Kannada, Devala Maharshi Story in Kannada, Chowdeshwari Devi History in Kannada, Devanga Community Origin in Kannada, Devanga Weavers History in Kannada, Devanga Caste History Karnataka in Kannada, Devanga Chettiar History in Kannada, Devanga Community Culture in Kannada
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯವು ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸಮುದಾಯದ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳು, ನೇಕಾರಿಕೆ ಕೌಶಲ್ಯ, ವಲಸೆಯ ಇತಿಹಾಸ, ಆರಾಧನಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹಾಗೂ ಇಂದಿನ ಸವಾಲುಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ.
ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದೆ. ಇವತ್ತಿನ ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರವಾದ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಈ ಸಮುದಾಯದ ಇತಿಹಾಸವು ವೇದಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಹೇಗೆ, ಅವರ ಕುರಿತ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳೇನು, ಈ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ವೀರ ರಾಜರು ಯಾರು, ಈ ಸಮುದಾಯ ಎದುರಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳೇನು ಮತ್ತು ಅವರ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳೇನು ಎಂಬ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.
Table of Contents
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯ ಇತಿಹಾಸ | Devanga Caste History in Kannada
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಉಗಮ ಮತ್ತು ಪೌರಾಣಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅರಿಯಲು ನಾವು ಮೊದಲು ದೇವಾಂಗ ಪುರಾಣವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪುರಾಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಹಿಂದೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೇಯುವ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಶಿವನ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅಂದರೆ ಶಿವನ ಹೃದಯ ಭಾಗದಿಂದ ಒಂದು ಜ್ಯೋತಿರ್ಲಿಂಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನ ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪರಶಿವನು ಆತನಿಗೆ ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಡುವ ಮಹತ್ತರವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳ ಅಂಗವನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಈ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ದೇವಾಂಗ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.
ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ದೇವತೆಗಳ ಆಣತಿಯಂತೆ ಸೂರ್ಯದೇವನ ತಂಗಿಯಾದ ದೇವ ದತ್ತಾ ಎಂಬಾಕೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ನಂತರ ಆದಿಶೇಷನ ಮಗಳಾದ ಚಂದ್ರರೇಖೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಅಸುರ ವಕ್ರದಂತನ ಮಗಳಾದ ಅಗ್ನಿ ದತ್ತಾಳನ್ನು ವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ವಂಶಸ್ಥರೇ ಇಂದಿನ ದೇವಾಂಗರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಂತೆಯೇ ಗಾಯತ್ರಿ ಮಂತ್ರದ ಉಪದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದವರು ಇದೇ ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ಸಂಹಾರ
ಶಿವನ ಆಣತಿಯಂತೆ ನೂಲನ್ನು ತರಲು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ನೂಲನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ಐದು ಜನ ರಾಕ್ಷಸರು ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ರಾಕ್ಷಸರು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಿಷ್ಣು ನೀಡಿದ್ದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರೂ, ರಾಕ್ಷಸರ ಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಆದಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಭಕ್ತಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿ ಆದಿಶಕ್ತಿಯು ಸಿಂಹವಾಹಿನಿಯಾಗಿ, ತ್ರಿಶೂಲ ಸೇರಿದಂತೆ ನಾನಾ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದಿಶಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಅಗಾಧವಾದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಐದೂ ಜನ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಸತ್ತ ರಾಕ್ಷಸರ ರಕ್ತವು ಬಿಳಿ, ಕಪ್ಪು, ಕೆಂಪು, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ.
ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಾವು ತಂದಿದ್ದ ನೂಲನ್ನು ಆ ಐದು ಬಣ್ಣದ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ನೂಲುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಆ ಮಹಾತಾಯಿಗೆ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಅರ್ಥ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದವಳು ಎಂದು.
ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿಯಂದು ತನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದಿಗೂ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದವರು ಶ್ರೀ ರಾಮಲಿಂಗ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ಅಮ್ಮನವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಇತಿಹಾಸ, ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಗಳು
ಮೂಲತಃ ದೇವಾಂಗರು ಉತ್ತರ ಭಾರತದಿಂದ ಬಂದವರು ಅಥವಾ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದವರು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.
ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಸುವರ್ಣ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮುದಾಯದ ನೇಕಾರಿಕೆ ಕಲೆಗೆ ಭಾರಿ ಮನ್ನಣೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ನಾನಾ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಪತನದ ನಂತರ, ಇವರು ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಈ ಸುದೀರ್ಘ ವಲಸೆಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಮುದಾಯದವರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾಷೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಇವರು ಕನ್ನಡ ದೇವಾಂಗರು, ತೆಲುಗು ದೇವಾಂಗರು, ತಮಿಳು ದೇವಾಂಗರು ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾದರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇವರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೂರ ಎರಡು ಗೋತ್ರಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಆ ಗೋತ್ರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಾವಿರದ ಐನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳೆಯಿತು ಎಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಈ ಸಮುದಾಯದವರು ತಾವು ನೆಲೆಸಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಮತ್ತು ಮಲಯಾಳಂ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಸರಾಗವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೃತ್ತಿ ನೇಕಾರಿಕೆ
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಅತಿಮುಖ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೃತ್ತಿ ನೇಕಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಹತ್ತಿಯ ನೂಲಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ನಾಜೂಕಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು, ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೇಯುವುದರಲ್ಲಿ ಇವರು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು.
ಕೇವಲ ನೇಕಾರಿಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಇವರು ಬಟ್ಟೆ ವ್ಯಾಪಾರ, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮದುವೆ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಧರಿಸುವ ಸುಂದರವಾದ ರೇಷ್ಮೆ ಮತ್ತು ಕಸವು ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಕೈಮಗ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ನೇಯುವ ಇವರ ಕೌಶಲ್ಯ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ.
ದೇವಾಂಗ ನೇಕಾರರು ನೇಯುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸೀರೆಗಳಿಗೆ ಜಿಐ ಟ್ಯಾಗ್ ಕೂಡ ದೊರಕಿದೆ ಎಂಬುದು ಇವರ ಅದ್ಭುತ ಕೈಚಳಕಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ನೇಕಾರಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯನ್ನೂ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಸಮುದಾಯದವರು ದೇವರ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ವಾಸಸ್ಥಳಗಳು
ವಿವಿಧ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇವಾಂಗರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ, ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ, ಒಡಿಶಾ, ಗುಜರಾತ್ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರ, ಚಾಮರಾಜನಗರ, ಮೈಸೂರು ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕೇರಳದ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ದೇವಾಂಗರು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇವರನ್ನು ದೇವಾಂಗ ಶೆಟ್ಟಿ, ದೇವಾಂಗ ಚೆಟ್ಟಿಯಾರ್, ಮತ್ತು ಲಿಂಗಾಯತ ದೇವಾಂಗ ಎಂಬ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳಿಂದಲೂ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ನೇಕಾರರ ಕಷ್ಟಗಳು
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಭವ್ಯ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ಈ ಸಮುದಾಯ ಇಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆಧುನಿಕರಣದ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೈಮಗ್ಗಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ಚಾಲಿತ ಮಗ್ಗಗಳು ಅಥವಾ ಪವರ್ ಲೂಮ್ಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಈ ತಾಂತ್ರಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೇಕಾರರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಸ್ವರೂಪದ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೋವಿಡ್ ಸಮಯವು ಇವರ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸಿತು. ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಬೇರೆ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧಕರು
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯ ಕೇವಲ ನೇಕಾರಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅನೇಕ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಇವರು ಅಪಾರ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮುದಾಯದ ಅನೇಕ ಯುವಕರು ಶೂರ ಸೈನಿಕರಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಉಜ್ಜಯಿನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜ ಭೋಜರಾಜನು ಇದೇ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನು ಎಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಭೋಜರಾಜನು ಕ್ರಿಸ್ತ ಶಕ 10ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಆಳಿದ್ದ ಮಾಲ್ವಾದ ಪರಮಾರ ವಂಶದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರಾಜನಾಗಿದ್ದು, ಇಂದಿನ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಧಾರಾನಗರವನ್ನು ರಾಜಧಾನಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದದ್ದನು.
ಭೋಪಾಲ್ ಬಳಿಯ ಭೋಜ್ಪುರದಲ್ಲಿರುವ 11ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಭೋಜೇಶ್ವರ ದೇವಾಲಯ ಭೋಜರಾಜನ ಕಲಾಭಿರುಚಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತೀ ಎತ್ತರವಾದ ಏಕಶಿಲಾ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನೀರಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಭೋಜರಾಜನು, ನದಿಗಳಿಗೆ ಬೃಹತ್ ಮಣ್ಣಿನ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ಏಷ್ಯಾದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕೃತಕ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಅಪ್ಪರ್ ಲೇಕ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಭೋಜತಾಲ್ ಕೆರೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆತ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಕೆರೆಯೇ ಇಂದಿಗೂ ಭೋಪಾಲ್ ನಗರದ ಬಹುಪಾಲು ಜನರಿಗೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಪ್ರಮುಖ ಆಸರೆಯಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇಂದು ರಾಜಕೀಯ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಾಂಗರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಪೌರಾಣಿಕ ಉಗಮ, ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯ ಆರಾಧನೆ, ನೇಕಾರಿಕೆ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸುದೀರ್ಘ ವಲಸೆಯ ಇತಿಹಾಸವು ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಮಹತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೈಮಗ್ಗ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಕೊಡುಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ.
ಈ ಮಾಹಿತಿ ನಿಮಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಿದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇದೇ ರೀತಿ, ಇನ್ನಿತರ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಸಹ ನೀವು ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು.
ಈ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯವು ಹಕ್ಕುಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ಲೇಖಕರ ಅನುಮತಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಕಲು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಅನುಮತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
All content on this blog is copyrighted, and copying is not allowed without permission from the author.
